Op het Trefpunt Hersenletsel kwam een man die erheen gestuurd was om lotgenoten te ontmoeten. Hij had een aantal jaren daarvoor een ernstig auto-ongeluk gehad en daarbij hersenletsel opgelopen. Hij had 2 maanden in coma gelegen. Hij werkte nog, maar liep steeds tegen grenzen aan, vermoeidheid, trager werken en demotie in functie. Woont zelfstandig en deed alles zelf voor zover dat ging. Op vragen van ‘Wat lukt nog naast je werk?’ Heel weinig. Huishouden was lastig en sociaal leven was er ook nauwelijks. Hem verteld dat het nodig is om daar een balans in te brengen. Daar ging hij eens over nadenken. Hem daarbij aangegeven dat er een mogelijkheid bestaat om intensieve neuro-revalidatie (INR) te gaan doen. Hier had hij wel oren naar. Dit heeft hij gedaan en heeft hier heel veel aan gehad. Hij kwam erachter dat werken er eigenlijk niet meer inzat. Hij is op zoek gegaan naar vrijwilligerswerk en vindt hierin nu zijn voldoening. Het heeft hem veel rust gegeven, de herkenning en erkenning van zijn letsel en de problemen die hij ervoer. Er niet meer alleen in staan, maar samen met anderen. Het gaat nu goed met hem en is nog steeds blij met het lotgenotencontact. Als contactpersoon voor de patiëntenvereniging hersenletsel.nl word ik ook regelmatig benaderd, telefonisch of en face, met vragen over (mogelijk) hersenletsel. Het feit dat ze hun verhaal kwijt kunnen, begrepen worden, vinden ze fijn. Vaak kan ik ze tips geven of waar ze informatie kunnen vinden om zelf te lezen. Ook geef ik regelmatig een doorverwijzing naar de professionele hulpverlening. Getroffenen en naasten zijn vaak niet gelijktijdig aan informatie over en omtrent hersenletsel toe. Dit verschilt in tijd ook veel. De een is er kort na het letsel aan toe en bij de ander duurt het jaren. Of ze op het, voor hen, juiste moment de goede persoon tegenkomen, is meer toeval en geluk. Gelukkig is er via internet steeds meer informatie beschikbaar en kunnen ze op die manier de hulp vinden die ze nodig hebben.